16.11.2016 ….. The Temple of Serenity ……

•16/11/2016 • Leave a Comment

The caped man with a black brim hat was slowly walking uphill in the fresh snow. After months of travel, he could at last feel the cold sea breeze caressing his cheeks. Once on the small mound, he realized he had reached his destination: beneath him stood a gravel beach with pilgrims, all slowly flocking towards a grey limestone structure standing in the sea.

So this was the rumored temple of Serenity.

Starting to descend, he gazed upon the edifice. The square structure in the sea was several stories high and presented particularities unlike anything he had ever seen. Though rows of columns directly in the water formed its base, the temple didn’t seem to have a roof; just empty arches on the highest point through you could perceive the sky.

This was more of a ruin than a legendary holy site.

Sighing, he passed the pilgrims in rags praying while waiting on the shore and put his feet in the water.

Surprisingly warm for the winter, not too deep either…

Proceeding to approach the structure, he noticed an alabaster altar with a set of stairs just behind standing in the middle of the rows. Around, followers and pilgrims were washing themselves between the columns, and a few of them were trying to ascend to the next level.

-Nothing special here either…

As he tried to proceed by ignoring the scene, a voice rose behind him:

-you cannot go there!

He looked behind, one of the pilgrims had spoken, his arm stretched toward him:

-You must make amends to the altar first.

-My amends are my own.

The pilgrim walked toward him:
-you are not even cleaned, how dare you!

The stranger revealed one of the brass guns he held by quickly drawing it:
-One more step and you will be “cleaning” yourself in the afterlife.

The scene around them froze as everybody stopped to look.

-Great, just another deranged cult…

The pilgrim held at gunpoint was about to speak when an older follower with a long beard intervened:

-Kind sir, this is a misunderstanding. This person is new and has much to learn. We don’t follow a dogma and we cannot force you to do anything, including following our rules, but it is a sign of good faith to touch a least the water before proceeding. You won’t lose anything by doing this. Please.

The traveller waited a few seconds before holstering his weapon back:

He leant to put his hands in the sea and waved them for a brief moment in the water. He then raised them toward the sky, water dripping on his sleeves:
-is this satisfactory to your liking?

The follower bowed and took the other one with him:
-Absolutely sir, thank you again… May you find here what you seek.

-I intend to.

He promptly climbed the stairs and reached the first floor, only to be shocked by the view: The square structure was actually huge and didn’t have any kind of roof. A new set of stairs was starting in the corner, following the square outer walls until the top. On it, hundreds of people were praying side by side, some standing, some kneeling, but all turned toward the gap in the middle. Another striking detail was that one only one person occupied a particular step of stair at a time, forming an ascending row of people that left a small space near the walls for individual climbers.

-I was wrong, this is a mad cult. But how is this possible, the temple didn’t seem that high.

He was about turn back, but something kept him from doing this.

-oh what the hell…

There he was, a black sheep ascending the stairs of a lost temple full of people not seeing him, each lost in their own chanting or ritual. One step at a time, he progressed towards the top, passing one follower, listening to the different prayers and striding over the ones that were kneeling.

Finally reaching the last corner and the arches at the top after losing his sense of time, he turned again and saw the path giving way to a balcony. Outside, a bald man wrapped in orange clothing was sitting towards the ocean with eyes closed and legs crossed. A narrow stone road was also resuming on the edge of the balcony, winding over the ocean like a celestial bridge and forming a light slope before disappearing in the hazy horizon.

He had never liked sorcery, but that path seemed almost natural.

The traveller stood and whispered once he managed to catch his breath:
– So this is where you go when you reach the top…

The meditating man remained silent.

– Are you the elder of this order?

– People seem to attribute me this title, yes.

– I have come for peace.

– Peace, is knowing that your next moment will be the same as your current and previous one…

-How long have you been sitting here?

-Long enough that I don’t remember anymore.

The traveller scoffed under his hat:
– Is this why you stay here all day, not even contemplating a road that you won’t ever walk upon?

The bald opened his eyes and turned his head:
– Oh yes, I’m sure I’ll walk one of these days, just not today… Nor tomorrow for that matter.

– You prayed all your way up until this place over the sea, and waited at the very feet of this… (he waved his hand, trying to designate the path) thing. Is the road even real?

– How could I know this, I didn’t try it yet.

-This isn’t peace, this is an illusion!

The elder sighed and freed his legs to make them dangle over the edge:
– It seems that all the people downstairs disagree on that matter. All the sacrifices they make are actually just for this very instant… The moment where they will reach this terrace, and wait for the next person to ascend.

-How much time does that take?

– Depends on the person… Depends on the burden. This could take from months to years in some cases, and I suspect that some of them are just here for the amends downstairs, not even the ascending itself.

Seeing that the traveller with a cape remained quiet, he added:
– Your outfit is not from here, nor from anywhere near or far that I can tell. Tell me then stranger, if you travelled wide and far over forests, mountains and deserts, if you kept trying all the holy sites one by one, unable to find this elusive dust called “peace”, why do you keep walking?

The gunman pondered for a second:
-Why do you think that what I seek is a dust?

– Because like sand, it will slip through your fingers every time if you don’t know how to hold it, and you will remain with a feeling of bitter emptiness at the end of the day. The night you flee follows you because you carry your demons within yourself… I did find that “peace” you so dearly seek here… But did you ever stop once to actually forge yours from nothing? Because the way I found serenity was actually my own, and this same concept applies to the horde of believers you look at in disdain… You won’t find the chimaera you seek by waiting for an outside revelation.

The ocean breeze rose again. Both men waited for it to calm down.

The traveller broke the silence first:
– At least you’re better than the last one.

The monk was suddenly standing, carrying a metal recipient. He smiled:
-Oh I have an idea of who you went to see before me, he’s known for his… violent temperament. Good thing you had guns with you, tea?

-how did yo- never mind… Is this one at least real?

– You may never know, but I assure you it is quite excellent. Riddle me this instead: if what you choose to believe in your life makes you sleep better at night, does it matter if it is real or not?

Though the gunman didn’t answer, his distant attitude had finally vanished away for some time. It was clear that he was pondering on the matter.

Both men then stood there, drinking tea and watching the waves with the golden sunray over the water. Perhaps, it was time to let some of that weight behind.

As nightfall approached, the traveller was already leaving the sacred temple for the next one. Of all the places he had visited until now, this was maybe the first to openly stretch a helping hand.


24.08.2016 ….. The Stone Men …..

•30/08/2016 • Leave a Comment

The huge granite boulder was rolling sideways with the wind, slowly climbing the desert hills and bumping into the rare vegetation daring to cross its path. The boulder was followed by a family of two quartz blocks that were in turn followed by a pretentious and gargantuan obsidian chunk. Around, thousands of different rocks and minerals of varying sizes were nonchalantly migrating like them, forming an eclectic swarm of giant and dangerous tumbleweeds.

Disregarding this tumultuous event, a woman was angrily climbing one of the many hills of the region, panting and speaking to herself. She stepped away as the granite block clumsily rolled by her direction and dodged the quartz family before resuming her walk. Too fast for the obsidian, she was already fixing back with her black eyes a very precise point on the horizon.

As she finally approached her destination, she noticed the boy in the middle of a stone circle, pondering about something while holding a branch longer than him like a spear. The moon had already risen well before the night.

– Hey!

The boy in rags and dirty short hair didn’t notice her.

– HEY!

He suddenly came to his senses and all the moving rocks and stones around fumbled, becoming immobile and as inert as the pebbles at his feet.


The boy faced the screaming woman and couldn’t hide his guilt upon recognizing her. He spoke hesitantly after a brief silence.

– I… wanted to make a place for myself against the rain, and then the bone mother rose early, I wanted to honor her… like we do at the village.

– Oh yeah? Well while you were lollygagging like that, you caused the destruction of half the village!

The child was struck with sadness and panicked. The rocky herd started to move again. The woman entered the stone circle and held him firmly by both his arms.

– Snap out of it, nobody died!

The whole region became silent one more time. Upon hearing nothing but the wind, the woman sighed heavily and softened a little.

– We lost the barn and the long lodge was damaged. Halmar and Astrid held most of the rocks at bay by pushing them with iron sticks, but even they couldn’t stop a rampaging herd of basalt.

She then added:
You know how these are when they roll far away from the sea right?

The boy whispered to himself:
– know.

– Then concentrate!

She pointed in a random direction.
– That pebble over there is trying to make a run for it. I’ll tell you when to stop.

As the woman gave her order, the boy stood firmly in the stone circle and they both started to wait. Finally, the woman looked at the moon again: evening had arrived and the pale disk was now shining in a navy blue sky.

– Oh well, that’s enough for today I think, most of the big ones should be too drowsy to roll now.

Seeing that the boy still hadn’t lightened up, the woman gazed at him:
– I know this isn’t easy when you’re nine, but try to not lose your focus next time alright? Besides, you still scored better than me for a first week.

The boy looked at her in confusion.

– Ah, you don’t remember that one? My first month in the stone circle was a nightmare for mom and dad, everybody was angry at us because I didn’t stay put and WHAM! No more water storage… Runs in the family I guess.

At last, the boy laughed. The woman smiled back:

– You know what, we’ll do with you something I did with dad during that time, but since he’s not around anymore, it will be something between brother and sister.

– What is it?

– Hunting for glass.

The brother’s eyes shone with excitement, he had heard the stories:
– Promise of the Stone Men?

– Promise of the Stone Men. IF…. You manage to learn how to stay put in the sacred circle and protect your clan, alone.

– I won’t get distracted like today, ever again.

Slightly pleased by the new attitude, the sister pushed her brother and incited him to walk.
– Of we go you scamp, you’re cooking tonight. And I want to see you here by the first light of the morning.

Night fell as the two figures disappeared towards a very distant light in the valley below. In a harsh world where any mistake could prove fatal, the boy would have to come again for several months before even learning the simplest truth: that protective stone circles were teaching illusions, and that the whole tribe already depended on his unique gift of stopping the stone herds at will.

Under construction…

•12/01/2015 • Leave a Comment

Actively working for the creation of a new entry

12.01.2015 ………………. Resilience ……………….

•12/01/2015 • Leave a Comment

The child was attentively gazing at the sun setting in a yellow sky from his high ground. The orange fireball was slowly sinking in the atmosphere, leaving a small trace of warm colors before disappearing for the last time.

The plain below his feet was barren and a breeze was carrying the odor of the ground. Out there far away, two gigantic structures resembling half circles were piercing the horizon line despite the huge distance, covering a part of his field of vision.

He squinted and finally perceived the thousand scaffolds around the edifices; the two side of the shell were not ready yet.

He turned to the man at his right: The brown hooded man with a dirty beard had put his pair of black aviator goggles and was eagerly looking in the same direction.

The child readjusted his grey scarf and asked:
– Do you know when it will set?

The man stayed silent, unconsciously kicking the dark claret ground and creating a small dust cloud with every movement. He then murmured:
– Nope.

The child gazed at the horizon again; red colors were very slowly appearing:
– Then how do you know when to capture it?

The man raised his left hand:
– I just… know.

He then pointed to the constructions in the horizon:
– But we will have to move soon; the right part is shorter than the other and the gap between is still too large.

The bone colored giant “Shell” was not completed yet, but they had to catch that star. All they had to do was to close the Shell and trap it at the right time.
– But what if we miss it?

An unusually cold wind rose over the plain as the fireball resumed its slow descent. The man looked at the boy in rags trying to cover his bare feet and answered:
– This sun is dying. The elders said that the next one would come In 2 years. We have to trap that one.

– 2 years is not that much…

The boy had spoken to himself. The man smiled:
– Jaleed, you’d be a father by the end of the first one, and I would be long dead by the end of the second.

– I know… it’s just that, we never did that before.

Time passed and the sky changed again. As the radiant yellow became a menacing red, air temperature gradually dropped a little more with every new color shadings. The hooded man finally gave his mantle to the boy and whispered to himself:
– we’re running out of time…

He then stepped back from the cliff and walked toward the horses.
– I’ll tell them to bring more strongmen; we need to cover the gap now.

The boy responded:
– Yeah, but what if this doesn’t work?

The man ignored the question as he moved further away. All around the plain, frost was now beginning to form over the landscape staying in the shade.

Noticing this event for the first time of his life, the boy shouted:
– What will happen… DAD!

He stopped.

The father pivoted and slowly removed his googles:

– We’ll freeze son… That’s why we have to do something; anything really. If the elders had said that we were doomed, would you sit there and accept your fate after having survived for so long? Or would you take the reins and fight for your life?

The man had traced back his steps and reached the boy.

He held the shoulders of his offspring:
– Jaleed, we won’t go quietly on this one… I promise i will find a way… We always find a way.

Silence fell over after his answer. The boy stared at the ground and finally nodded after a brief moment.
– That’s my child.

The man scrambled his hair and smiled before leaving his side again:
– Besides, we can always have a twin yolk on this one…

31.12.2014 ………………. 2014 in a Nutshell ………………..

•31/12/2014 • Leave a Comment

This year was the first where i decided to travel alone.
And at the end of the day, this is what i will remember about 2014:


8 countries, 21 cities.

This year,
was truly an epic year.

06.07.2014 ……………………. Red Summers ………………

•06/07/2014 • Leave a Comment

The old man and the child were slowly walking in the desert, following the asphalt road leading them back home. The summer air was warm and dark clouds had been gathering all day long, blocking the rays of the sun and dimming the colors on the horizon.

Still not being able to see the wooden house, the old man calculated they would still have to walk for 45 minutes in the desert and felt that the rain would start before.

The clouds were always making him uneasy, but this time something didn’t feel right.

He turned to the boy and asked:
-“Eric you have your umbrella right?”

-“Of course!”

The boy proudly showed his green umbrella and opened it, revealing two big eyes and a mouth on the silk.
The amused man replied with a smile:
-“That’s a nice frog you have there.”

-“Thanks! But I don’t understand why i had to carry it all this way.”

-“Eric, there is a reason why we always have to carry our umbrellas with us.”

-“What is it?”

He pointed up to the sky and answered:
-“The dark clouds you see now carry the red droplets of sorrow. If the water touches you, bad things happen. And since you never know when it will rain, you always have to carry them.”

The child stared at the now blackened celestial vault:
-“mommy never explained this to me.”

-“Because you and your mother never left the house and walked under the rain before.”

-“And how do you know that?”

-“From the rare people who were strong enough to…

He searched for the right word in his head.
… Let’s say escape.”

He then shrugged his shoulders and leaned toward the boy, continuing:

-“Apparently you just know about the bad things when the droplets touch you.”

-“Then how bad are the bad things?”

The grandfather gazed at the grey horizon:
-“Bad enough you don’t want to get wet. Well, figuratively speaking, you would of course survive one or two droplets, but standing in this rain would be the end of you.”

-“Like game over?”

The old man smiled at this question:
-“Yes, like game over..”

They walked in silence for several moments, until the old man asked again:
-“What about the groceries, do we have everything on the list?

The boy checked the piece of wood with markings and confidently answered:
-“Yes we have everything.”

-“Strange, I’m pretty sure I forgot to do something, but I still don’t see what.”

-“You forget a lot of things.”

-“Oh yeah little man? Tell me what I did again then.”

-“Like last week when you forgot mommy’s cake in the oven!”

The grandfather laughed:
-“Yes, apparently my memory is not as strong as back in the days, but still…”

The uneasy feeling was still there.

Suddenly, a lightning stroke the ground ahead, followed by a loud thunderclap.

-“Time to open mine too.”

As the old man tried to open his umbrella, the metal rod holding the silk broke in two and fell to the ground; The two humans stared at the disembodied piece of metal and ripped black spider silk.

-“So that’s what I was keeping forgetting.”
One small flaw in the mechanism had made this particular umbrella very sensitive to pushing the metal piece. He had promised himself to repair the error before the next storm, but was distracted at the last moment by several house chores.

He held his forehead with three fingers and spoke to himself with closed eyes:
– Seems forgetfulness has finally killed the old cat.”

The child answered with an eager voice:
-“It’s ok grand, we can share mine if you want”


The young boy was looking at him without understanding.

The old man had abruptly interrupted him. Realizing he had been harsh with a child who didn’t have any clue about what was going to happen, he kneeled down and held his offspring by the shoulders:

-“I’m sorry Eric, I’m… I think we can’t do anything anymore. That frog umbrella of yours is beautiful, but far too small for two people; besides, if you get wet, I’ll never leave this place in peace.”

As the boy acquiesced in silence, another thunderbolt clapped between the dark clouds above their heads.

The man gazed at the sky and resumed:
“- Child, you must promise me one thing; promise me that you will stay under the umbrella, no matter what happens now.”

The boy looked at his feet and replied reluctantly:

-“Eric this is serious, look at me in the eyes, look at me… That’s it. Now repeat after me, no matter what happens, you stay under your umbrella.”

-“I stay under my umbrella no matter what.”

-“Good boy, now, even if I fall to the ground, even if I don’t respond… You… Stay… Underneath, ok?”


He could see his grandson was saddened, but there was nothing else to do. After a short pause, he finally stood up again and whispered to himself:
-“Alas, this is how I go…”

The old man then looked at his grandson and smiled for the last time:
-“I’m glad I had this last walk with you. You are the carrier of our house now.”

Suddenly, one tiny crimson droplet pierced the heavy air and hit the forehead of the grandfather.
The feelings of the old man slowly changed from acceptance and defeat into a deep pain.

Seeing an expression he never saw before in the face of his beloved elder, the boy asked in flurry:
-“Grand, are you ok?”

The man exhaled and spoke with one last burdened sigh…
-”Grandma… has passed away…”

The crimson rain season had finally started.

30.06.2014 ……………. Reality Swings ………………

•01/07/2014 • Leave a Comment

-“Hadi, bu harika olacak!”

Elif coşkuyla Kerem’in kolunu çekiştiriyordu.

Kerem pufladı:

-“Bilmiyorum, daha yeni geldik, biraz dinlensek, yarın geliriz bak.”


Elif’in masum gözleri ve şirinlikleri abisini bir kere daha kandırmıştı. Kerem bu baskıya daha fazla dayanamayıp, kafasını girişe doğru çevirdikten sonra kararını açıkladı:

-“tamam, ama çok kalmayalım, hava kararmadan şehir meydanını görmek istiyorum, tamam mı?”


Elif cümlesini bitirdiği gibi müzenin kapısını coşkuyla aştı.

Kerem, “ Soyut ekspresyonizm” yazan sönük ve eski tabelaya bir kere daha baktı ve gülümseyerek kız kardeşini izledi.

Loş ışıklı ve koyu yeşil duvarları dökülmüş ince bir koridordan geçtikten sonra, koyu kırmızı metal bir kulübe içinde gazete okuyan yaşlı kadını gördüler.

Elif abisine yaklaşıp fısıldadı:
“Duvarlara bak, resmen korku filmi gibi.”

Kerem gülüp kardeşiyle alay etti:
“Hadi bakalım korkak hanım, buraya girmek istiyorsun sanıyordum.”

-“yardımcı olabilir miyim?”

Kulübedeki kadın yırtık gazetesini bir gözle okumaya devam ederken, öbür gözüyle bu iki yabancıya bakıyordu.

Kerem bir adım öne attı:
-“Evet, biz içeri girmek istiyoruz.”

-“2 şapka.”

Kerem şapkaları verdikten sonra kadın iki kırmızı kâğıt parçası uzatıp ekledi:

-“Arka taraftaki yeni koleksiyon kendi güvenliğiniz için ziyarete kapalı, ipleri geçmeyi denemeyin.”

Elif araya girdi:
-“ Nasıl yani ne demek istiyorsunuz?”

Cevap vermeyen kadın bütün umursamazlığıyla gazetesini okumaya devam etti.

Genç kız abisinin kulağına eğilerek fısıldadı:
-“Pek yardım severler buralarda…”

-“sorma… Gel bari neye para vermişiz öğrenelim.”

Bir sonraki odaya girdikleri gibi beş tane tablo ile karşılaştılar. Ulusal zevksizlik turnuvasına aday gösterilebilecek olan tualler, koyu pastel renkli çizgi ve noktalar ile odaya depresyon havası yayarken, devam eden ve sola kaybolan tek yol ise “girilmez” yazısını taşıyan iki çapraz sarı/siyah bant ile kapatılmıştı.

Kerem kendini tutamayıp zaten az olan beklentisinin yok olduğunu gizleyemedi:

Ağzı açık kalan kardeşi patladı:
-“ Ne demek ilginç? Kandırıldık resmen! “

Ardından tablolara yaklaştı:

-“Meh bu fena değil… Ama baksana şuna, peki ya şuradaki? Gözlerimi bağlayıp kendim bir şeyler çizsem gene daha güzel olurdu!”

Birkaç dakika önce bu kadar istekli olan kız kardeşinin feryatlarını duyan Kerem güldü:

-“Kızım abartma işte kandırılmışız, 2 şapkaya da böyle oluyormuş, zaten kadın da beğenmedi onları, yeşil olanına bakmadı bile.”

-“başlarım şimdi iki şapkaya, Cansu’lar iki ay önce buraya gelmişlerdi anlata anlata bitiremediler. Ben daha fazlasını görmek istiyorum.”

Elif hevesli bir şekilde “girilmez” yazan bantlı bölgeyi aştı ve içeri kayboldu.

Hafifçe Endişelenen abisi peşinden gitmeyi denedi:
-“hey hey dur nereye böyle?”

Kerem dikkatli bir şekilde bantları aştıktan sonra kardeşine tekrar seslenmek için sola baktı ama gördüğüne anlam veremedi: Uzun ve kapısız olan bu yeni koridor boştu.

-“ Elif?”

-“ Nasıl bu kadar hızlı kayboldu” düşüncesiyle Kerem koridorda yürürken bir düzine tablonun önünden geçti. İlerledikçe yan yana duran resimlerin birbirini izlediğini fark edince, bakmak için 2 saniyeliğine daha durdu.

Resimler ilerledikçe hafif yaşlı kel bir adam umursamadan dişlerini elleriyle çekmeye çalışıyor, her kopan parçası için yukarı doğru bağırdıktan sonra sonraki resimde devam ediyordu. Son resimde ise hepsini iki elinde tutup kopardıklarını yarı şaşkın bir ifade ile izleyiciye gösteriyordu.

Adam iğrenerek bir adım geri attığı gibi uzakta bir çığlık sesi durdu.

“Elif” diye bağırdı ve sesin geldiği noktaya doğru hızla koştu.

Koridorları ve bir düzine tablo barındıran iki salonu koşarak aştıktan sonra tahta kapılı bir çıkmaz ile karşı karşıya kaldı. Düşünmeden kapının kolunu çevirip içeri daldıktan sonra sadece bir resim barındıran ve kutularla dolu olan tek ışıklı karanlık bir odayla yüz yüze kaldı. Sergi odasından çok küçük bir depoya benzeyen odadaki güçsüz ışık, koyu yeşil bir fonun üzerine aceleyle serpeletilmiş yüzlerce mavi, beyaz, siyah, kahve ve turuncu fırça darbesi barındıran tabloya doğru yöneltilmişti.

Kerem hızlıca etrafına baktıktan sonra kardeşini burada da göremedi ve çıkmak için ters dönerken kapının kendiliğinden paslı bir gıcırtı sesiyle kapandığını fark etti.

Sinirlendi ve kapıyı sert bir şekilde açınca gördükleri kanını dondurdu: Kel adam salona giden koridorun ortasında yarı çıplak bir şekilde duruyor, bütün kemiklerini gösteren ince ama uzun vücuduyla hafifçe eğilerek, bir yandan eliyle bütün dişlerini gösterirken, öte yandan kanlı ve köpüklü ağzıyla bağırarak parmağıyla onu gösteriyordu.

Kerem kapıyı tekrar kapattığı gibi tahtanın üzerine yumruk ve boğulan çığlık sesleri yükselmeye başladı. Etrafına baktı ve kutuları kapıyı tutsun diye devirirken bu sefer gözü kısaca tabloya gitti.

Resimdeki değişik renkteki bütün fırça darbeleri birer yılan gibi birbirlerinin üzerinden geçiyorlardı; Canlı gibi gözüken bu tablonun üzerinde bazen şekiller veya değişik simgeler birden oluşsa da aniden tekrar kayboluyorlardı.

Kerem ne yapacağını düşünmeyi denerken, yarısı resmin içinde kaybolan ve yere doğru sarkan kız kardeşinin turuncu atkısını fark etti.

Atkıya koştuğu gibi arkasındaki kapı parçalandı ve hızla uçuşan tahta parçaları sırtından sert bir şekilde geri sekti.

Kerem sendelediği gibi yere düştü ve çığlığı bir kere daha duyduğu sırada atkıyı tutmayı başardı.
Turuncu ipek parçasına dokunduğu anda tablonun oynayan fırça darbeleri kollarına bağlanarak onu hızlıca içeri çekti.

Kerem onu kaplayan boyaların içinde kaybolurken, sanki havada donmuş gibi duran tahta kıymıklarıyla ağzı açık bir şekilde oynamayan kel “yaratığı” son bir kez gördü.

Hızlı bir düşme ve sert bir çarpma hissinden sonra, adam acılar içinde gözlerini açmayı başardı ve yerden tavana uzanan iki pencereli beyaz bir odada olduğunu anladı.

-“ hımm yeni birisi daha!”

Kerem döndü ve dikdörtgen bir kapı aralığından bakan iki yaşlı gözle karşı karşıya kaldı.

-“neler oluyor burada?”

-“ Geçişin bedelini ödüyorsun.”

Afallamış adam ayağa kalkmayı başardı ve güçlükle hareket ettiğini hissedince eski dalgıç kıyafetlerine benzer ağır metalden bir giysinin içerisinde olduğunu fark etti.

-“ Ne bedeli? Kız kardeşim nerede?”

-“senden bir önceki geleni kastediyorsan bedeli ödeyemediği için götürüldü.”

-“ Hangi Bedel? Nasıl çıkacağım buradan?”

Kapının arkasındaki gözler sabırsızlanmaya başladı ve etraflarında yaşlı bir adam belirmeye başladı:
-“ bir sonraki odaya geçebilmek istiyorsan, pencerelerden girecek olan bir köpek balığını tutman lazım.”

Kerem anlamayan bir ifade ile kapıya bakarken, adam dikdörtgen aralığın kapağını çekmeye başladı:

-“ Arkadaşın pes ettiğine göre bence iki tane tutsan fena olmaz, böylece onun bedelini de ödemiş olursun.”

-“İyi de burada deniz yok-“

Kerem’in arkasındaki pencereler birden büyümeye başladı ve güneş aniden batmaya başladı. Işığın kaybolmasıyla zemine kadar açık olan pencerelerden artık yükselen bir denizin kara suları içeri girmeye başladı.

Donup kalan genç adam nefessiz kaldı:
-“ bu olamaz…”

Kapının arkasındaki adamın sesi bir kere daha yankılandı:

-“Ha bir de unutma, erkekler için beyaz, kadınlar için siyah bir tane tutman lazım… Ya da tersi miydi? Yo… Neyse sen iki tane farklı renkli tut işte, ben gidiyorum”

Koridordaki adım sesleri bitmeden, su kapıdaki aralığa kadar geldi ve kısa sürede odanın tamamını kapladı.

Yerleşen sessizlik sayesinde Kerem kendine geldi ve bu siyah suyun altında sorunsuz durabildiğini gözlemledikten sonra odaya giren yaratıkları izlemeye başladı.

Hayatında hiç görmediği tek yüzgeçli ve boynuzlu gri balıklar, fosforlu bir ışık saçan deniz yılanları ve tek takılan kızıl bir müren balığı bir pencereden öbürüne yüzerken, kıvranan yılanların saçtığı her ışık dalgası yavaşça bir müzik notasına dönüştü ve yılanların sayısı arttıkça elektroswing tarzı bir müzik ortama yerleşti.

Su altındaki saksafon seslerini nasıl duyabildiğini düşünmeyen ve düşünse de zaten bu halde hiçbir fikre varamayacak olan Kerem, giriş penceresine kilitlenerek siyah veya beyaz olabilecek köpek balıklarını beklemeye başladı.

Bir süre sonra ansızın içeri beş yüzgeçli ve solungaç yarığı olmayan küçük beyaz bir balık girdi. Birkaç yerde gariplikler gösterse de, uzun kuyruğu ve yuvarlak kafası onu ele veriyordu: o, istenilen köpekbalıklarından biriydi.

Kerem zaman kaybetmeden zıplayıp kaçmak için uğraşmayan balığı yakaladığı gibi, su birden gerilemeye başladı ve güneş bir kere daha hızla doğdu.

Yeniden yerleşen sessizlikle etrafına bir kere daha bakan adam, yerde duran ve daha önce olmayan siyah bir metal kutuyu gördükten sonra, zeminin üzerindeki kıvranan yüzlerce balığın arasından sıyrılıp tutmayı başardığı köpekbalığını içine yerleştirdi.

Kapağı kapatır kapatmaz Kapıdaki aralık tekrar açıldı ve bu sefer farklı gözler ona baktı:

“- oo yakalamışsın bir tane, devam etmek istiyor musun?”

Kerem sabırsızca sordu:

“- kız kardeşim nerede?”

“- ben kapı kolu altı temizlikçisiyim, nereden bileyim ben böyle şeyleri, hem yanlış rengi tutmuşsun.. Gerçi nereden bilecen, burada kimse kimseye bir şey söylemiyor ki!”

-“benim için değil bu, onun için.”

Yeni gözlerin üzerine birden korku yerleşti.

-“ Ne? Geçişi ödemedi mi yani?”

Kapının kapağı hızlıca kapandı ve bir fısıltı geldi:

-“ Şimdiden bile çok geç olabilir, çabuk ol…”

-“Ne demek istiyors-“

Gece yeniden yerleşmiş, Kerem cümlesini bitiremeden siyah su her yeri kaplamıştı. Dalgıç adam yerini tekrar aldığı sırada, yerde biraz evvel kıvranan balıklar kendilerine gelip, odadaki tek insana yadırgayan bakışlar attıktan sonra yılanların müziği eşliğinde yollarına devam ettiler.

Kerem karanlık suyun içinde bu sefer daha fazla beklemek zorunda kaldı. Etraftaki yüzlerce ışık kaynağı kafalarına göre sürekli yanıp söndüğünden, siyah köpek balıklarını ancak çok geç olduğunda fark edebiliyor, her seferinde bir sonrakini beklemek zorunda kalıyordu.

Ancak “Birkaç müzik parçası” diye adlandırabildiği belirsiz bir süre sonra, şans eseri önünden geçen bir tanesini doğru anda yanan bir yılanın yardımıyla yakalamayı başardı.

Su birden geri çekildi ve müziğin kaybolmasıyla gün ışığı tekrar sessiz odanın hakimi oldu.

Kerem elindeki küçük köpekbalığına baktı: iki yüzgeçli hayvanın tek gri gözü kafasının tam ortasından ona bakıyordu. Buna görünce içten içe ürperdi ve tuttuğu kara balığı yakınında bulunan beyaz ve metal bir kutuya hızlıca yerleştirdi.

Beyaz kutu kapanır kapanmaz odanın kapısı açıldı ve adam iki kutusunu taşıyarak hızlıca dışarı çıktı.
Beyaz bir koridorun ortasında olduğunu fark etti ve sol uçtaki kapının üzerindeki “GIRIŞLER” tabelasını görünce oraya yöneldi.

Yeni kapıyı açtı ve bir kere daha dona kaldı:

Dev odanın sol tarafındaki onlarca masanın üzerinde siyah veya beyaz köpekbalıkları tek renk sıra şeklinde dizilmiş halde dururken, sağ taraftaki masalar çeşitli kemikler ve hala kırmızı kurukafa sıralarını taşıyordu. Odanın ortasındaki tek masanın başucunda sağ elinde satır, sol elinde hala kanlı bir pelvis kemiği olan ve koyu kahve renkli bir önlük giyen siyah güneş gözlüklü ince bir adam vardı.

Tamamen donan Kerem nin gözleri bu sefer masanın üzerindekine gitti: Gri metal masanın üzerindeki katledilmiş et yığınından turuncu bir atkı parçası sarkıyordu.

Gözlüklü adam yere düşen çift renkli kutuları gördü ve satırı masaya bıraktıktan sonra şaşkın bir ifadeyle konuşmaya başladı:

“- oh? Beraber miydiniz?”

Kerem’in yerinden oynamadığını görünce önlüklü adam konuşmaya devam etti.

“- Çığlık attığında anlamamıştım, genelde çok sakin oluyorlar… Bilseydim size indirim yapardım.”

Kerem birden adama doğru atıldığı gibi satırı masadan aldı.

-“Bayım ne yapıyorsunuz? Yaptığınız kurallara ayk-“

Satır gözlükleri kırarak kuru bir çıtırtı sesiyle adamın kafatasına yerleşmişti.
Yamulan bir ağızla yere düşen cansız bedeni izleyen Kerem, satırı yarık kafadan çıkardığı gibi arkasında ayak sesleri duydu.

Sırtını döndü ve beyaz önlüklü bir kadın ile gözü yaşlı küçük bir kızı gördü. Titreyen bir sesle sordu:
-“Siz kimsiniz?”

Kadın cevap verdi:
-“kız bedelini ödeyemedi ”

Yerdeki cesedi gördü ve ekledi:
-“ yeni yargıç siz misiniz?”

Kerem kolunu uzatıp satırla yerdeki kutuları işaret etti:
-“ Onun bedeli ödendi, yerdekileri göremiyor musun?”

Kadın baktığı gibi çekingen bir ses ile geri çekilmeye başladı:
-“ Özür dilerim, beraber olduğunuzu bilmiyordum. Bana kimse bir şey söylemedi.”

Yalnız kaldıkları gibi Kerem gözü yaşlı küçük kıza sordu:
-“Kaç yaşındasın?”


-“ Peki, nasıl geldin buraya?”

Sessizlik, ardından yavaş ve sessiz bir fısıltı:


Kerem satırın kolunu daha da sıkıp bir sonraki kapıya doğru emin adamlarla yürümeye başlarken ekledi:

-“ Benimle kal.”

Kız yürümeye başladığı gibi cevap verdi:

-“Nereye gidiyoruz?”

-“ Bu sistemi çökertmeye…”

– “ Ama anlayacaklar…”

Kerem’in gözleri alev saçıyordu:
-“Duymadın mı? Burada kimse kimseye bir şey söylemiyor.”

Bir sonraki odanın sonundaki kapıyı sert bir tekmeyle açtı ve dişlerini gıcırdattı.
Bu yeni dünyanın basamaklarını teker teker çıkıp, istediği gerçeği yaratacaktı.